mao_bullfrog [-เม่าอึ่ง-]

   วุ่นวาย วุ่นวาย และก็วุ่นวาย

   ชีวิตในช่วงนี้ก็มีแต่คำนี้เท่านั้นแหละที่เอามาบรรยายได้

   อะไรๆก็ตามไม่ทันซักกะอย่าง แถมวันๆหนึ่งมีงานเพิ่มมากขึ้น ต่อสัปดาห์เกือบโหลได้ (ทำเหมือนไม่เคยให้การบ้าน)

  บางครั้งก็แอบขี้เกียจ "ไม่ทำแ - ง เลยดีมั้ย" แต่สุดท้ายก้ต้องหอบข้าวของมานั่งทำงานตอนดึกๆ

  ช่วงนี้เหมือนตัวเองแทบไม่ค่อยได้แตะหนังสือเท่าที่ควร อันที่จริงก็แตะบ้างแหละ แต่เป็นนิยายอ่ะ แหะๆ

  เป็นโรคจิตนิยายอะไรก็ช่างเห็นวางอยู่ตรงหน้าเป็นต้องหยิบเอามาอ่าน ที่สำคัญถ้าไม่ยั้งใจเอาไว้เผลอๆอ่านรวดเดียวในหนึ่งวันจบสองสามเล่มเลยก็มี

   ตอนนี้เลยตั้งมาตรการให้ตัวเอง นิยายต่างๆเก็บเข้าตู้ แล้วหาอะไรก็ตามมาบังๆไว้ ให้มองแล้วไม่รู้ว่านิยายมันอยู่ตรงนี้ แล้วตั้งใจอ่านหนังสืออย่างขมักเขม้น

   ช่วงนี้แม่ชอบทำตัวเป็นเจ๊ดัน กรอกหูทุกวัน อ่านหนังสือๆ ว่ากันตามจริงที่ทุกวันอ่านหนังสือก็เพราะท่านแม่เป็นส่วนหนึ่ง ส่วนพ่อเหมือนจะปลงเพราะชอบพูดกับเราบ่อยๆ (ทีเล่นทีจริงน่ะนะ) ว่า "ไม่เป็นไรนะเม่า ถ้าเข้าไม่ได้ก็ไม่ต้องเครียด พ่อทำใจได้แล้ว"

      พ่อนะพ่อ ไม่เคยให้กำลังใจกันเลย

     วันนี้มาทำให้บลอกไม่ตายซากซะก่อน เลยเอาบ้านน้อยแสนรักของเรามาโชว์กันนิดๆหน่อยๆ

      แต่จะครบสมบูรณ์ไม่ได้ถ้าบ้านนี้ขาด...หมา  

     วันนี้ขอนำเสนอ บ้านคือวิมาณของเรา~

 

  บ้านน้อยน่ารักที่ยังมีหนี้สินที่คงอีกยี่สิบปีจะใช้หมด ประกอบไปด้วยสมาชิกในบ้านคือ ท่านพ่อ ท่านแม่ เรา

ไอ้หมาหางหนอน ไอ้หมาหางหนาม โรเบิร์ต(หนูแฮมเตอร์) (อดีตเคยมีชาลี แต่เพิ่งตายไปเมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมานี่เอง)

จิ้งจกนับสิบ ตะขาบสอง อี๊ปาดหนึ่ง และนังแมลงสาปที่ยังไม่ได้พบเจอ

       สวนข้างบ้านบริเวรใต้ต้นชมพู่ ดูร่มรื่นน่านอน ดูดีๆจะเห็นบอนหลากชนิดที่เอามาจากบ้านคุณยายที่สุโขทัย

       ดูคลาสสิคเนาะ แต่ทว่า...

    

    ผ่าง! ไอ้หนอนนี่มันอ้วนได้ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ยะ หมาหรือหมูห๊ะ

  บ้านนี้เลี้ยงอะไรก็อ้วน พ่อ แม่ ลูก หมา หนู ยันจิ้งจก

   เห็นคนเค้าถือกันว่า ปลูกเฟื่องฟ้าในบ้านคนในบ้านจะเล่นชู้ บ้านนี้เลยโชว์ความมั่นใจ และจริงใจ

  ถ้าทายบารมีความเชื่อ ปลูกให้มันรอบบ้านเลย เหตุผลง่ายๆที่ใครๆก็เถียงไม่ได้

   "ก็แม่ตูชอบนี่หว่า"

 

  สาวน้อยผู้เป็นที่รักของทุกคนในบ้าน แต่เธอก็มักจะเจียมเนื้อเจียมตัวอยู่เสมอ ว่าเธอมาทีหลัง

  น้องหนามเป็นหมาที่น่ารักกับทุกคนในครอบครัว แต่กับคนนอก เห่อๆๆๆๆ

  น้องหนามไม่เคยมีประวัติกัดใครมาก่อนนะ แต่คนส่วนใหญ่มักกลัวกันไปเอง เพราะน้องหนามเป็นหมาไม่เห่า

  แต่ถ้ารู้ตัวอีกทีก็จะไปยืนส่งสายตาอัมหิตจ้องน่องคนนอกเงียบๆพร้อมส่งเสียงขู่ แค่นั้นเอ๊ง เห่อๆๆ

       คอนเซ็ปต์ "หมาอ้วนในเงามืด" //หน้าบ้านนอกมาก ปลอกคอหายไปไหนซักที่

  ไอ้หนอน (โปรดสังเกตุคำนำหน้าที่เรียกกับ น้องหนาม) ที่คนทั้งบ้านแช่งชักหักกระดูกให้มันเกิดเหตุเพศภัยซักอย่าง (โอ๊ะๆ พี่ล้อเล่นๆ) ความจริงทุกคนก็รักหนอนทั้งนั้น ติดจะหมันไส้ไอ้นี่อยู่บ้าง

  หนอนมักแสดงออกอย่างชัดเจนว่ารักท่านพ่อมากที่สุด วันไหนท่านพ่อตัดหญ้า เราก็มักได้ยินเสียงตะโกนโหวกเหวกของท่านพ่อประมาณว่า "ไอ้หนอน ไปไกลๆได้มั้ยพ่อตัดหญ้าไม่ได้...เอ้าๆ ไม่เข้ามาเลียหน้าพ่อเลยล่ะ" (กับหมาพ่อยังไม่วายประชดอีก)

   หนอนเป็นหมาออเซาะ ประจบ และเห่าเก่ง บุคคลที่หนอนและหนามชอบเห่ามากคือ ยาม

  จะไล่เห่าตั้งแต่ปลายข้างหนึ่งของรั้วจนถึงสุดของบ้าน และมีการเห่าต้อนรับและเห่าส่งด้วยเสมอไม่เว้นว่าง

 ทั้งสองตัวต่างกันตรงที่เวลามีคนเอาขนมมาให้กิน ถ้าเป็นหนาม ต่อให้ยัดปากจนตายก็ไม่ยอนกินถ้าคนๆนั้นหนามไม่รู้จัก แต่หนอนไม่เคยเลือกหน้า ขอให้มีของกินติดมือ หนอนก็รักทุกคน

   เหตุที่อัพบลอกเรื่องนี้เพราะไปอ่านบลอกฟาฟี่แล้วเห็นข้าวงา เราเลยอยากพรีเซ็นต์ของเราบ้าง (แม้ว่ามันจะไม่ค่อยน่ารักเท่าไหร่ สำหรับคนอื่น) แต่น่ารักสำหรับเราเสมอ

 

  ถ้ามีโอกาสจะมาอัพบลอกให้มีชีวิตชีวาหน่อย ร้างจนไม่รู้จะยังไงแล้วเนี่ยะ

ป.ล. ขอบคุณโอสถสภามากที่จัดโครงการติวอะไรดีๆให้เรา เราสัญญานะ สัญญาว่า "เราจะซื้อเอ็มร้อย!!!!" (ล้อเล่นน่า)