ขึ้นชื่อว่าแม่จะยอมให้ลูกได้แค่ไหน

posted on 09 Aug 2008 12:06 by deraphy

ความจริงแล้ววันนี้กะจะมาพูดเรื่องอื่นๆแต่เผอิญไปอ่านบทความบทหนึ่ง

คงต้องขอบคุณ...

นิตยสารคู่สร้างคู่สม ฉบับที่ 611 ประจำวันที่ 10-20 ส.ค. 2551

ที่มีเรื่องดีๆมาให้เราอ่าน(และอัพบลอก)

ใครอนากติดตามรายละเอียดในนิตยสารก็ไปหาซื้อไม่ก็หาอ่านในเว็บ www.koosangkoosom.com นะ

เราได้อ่านคอลัมภ์หนึ่งในนิตยาสร คู่สร้างคู่สมนี้ ซึ่งเนื้อหาในฉบับนี้จะพูดถึงเรื่องเกี่ยวกับแม่ซะเป็นส่วนใหญ่ เพราะอยู่ในช่วงของเทศกาลวันแม่ แล้วเราก็ได้อ่านบทความหนึ่งเป็นบันทึกเหตุการณ์แผ่นดินไหวในจีน เราก็ขอเล่าย่อๆละกัน

วันที่ 13 พ.ค.บริเวณซากบ้านพักริมน้ำแห่งหนึ่งในเมืองตูเจียงเอี้ยง

เจ้าหน้ากู้ภัยที่ได้พบศพหญิงสาวคนหนึ่งในกองซากปรักหักพังของตัวบ้าน เจ้าหน้าที่ตรวจดูจนแน่ใจจนพบว่าเธอนั้นได้เสียชีวิตไปเป็นเวลานานพอสมควรแล้ว ในบทความบอกว่าถ้ามองจากมุมสูงจึงจะเห็นว่าท่าของศพอยู่ในท่าคุกเข่า สองมือยันพื้นไว้ โดยแผ่นหลังของเธอแทบจะเป็นที่รับน้ำหนักของซากต่างๆที่ตกลงมาทับร่างของเธอ

เจ้าหน้าที่เมื่อเห็นว่าผู้หญิงคนดังกล่าวได้เสียชีวิตลงแล้วจึงตะโกนหาผู้รอดชีวิตที่เหลือ แต่ก็ไม่มีเสียงใดๆตอบกลับมา เจ้าหน้าที่จึงเตรียมเดินทางไปหาผู้รอดชีวิตคนอื่นๆ แต่เหมือนผู้เป็นหัวหน้าหน่วยกู้ภัยจะนึกอะไรขึ้นมาได้จึงสั่งให้เหล่าเจ้าหน้าที่ที่กำลังจะเดินจากไปกลับมาแล้วจึงไปสำรวจร่างของหญิงสาวคนนั้นอีกครั้ง

เมื่อความไปใต้ร่างเขาจึงพบร่างของเด็กทารก อายุประมาณ 3 - 4 เดือนถูกห่อไว้ในผ้าห่มร่างกายไม่มีร่องรอยการบาดเจ็บ และที่สำคัญเด็กทารกคนนั้นยังมีชีวิตขณะกำลังดูดหัวนมของหญิงที่เสียชีวิต

เจ้าหน้าที่อุ้มเด็กทารกออกมาขณะที่ตอนนั้นยังคงหลับสนิทอยู่ ซักพักแพทย์ประจำทีมก็เดินเข้ามาแกะผ้าห่อตัวเด็กออกเพื่อสำรวจร่างเด็กน้อย ปรากฏว่าพบโทรศัพท์มือถืออยู่ในผ้าห่มที่คลุมตัวเด็ก บนหน้าจอมีข้อความที่เรียกให้เจ้าหน้าที และทีมแพทย์ผู้เข้ามาตรวจถึงกับน้ำตาไหลพราก กับข้อความที่พิมพ์ไว้ว่า

"ลูกรัก ถ้าลูกรอดชีวิตได้ ขอจงจำไว้ว่าแม่รักลูกมาก"

เมื่อเราอ่านบทความนี้จบพูดตรงๆว่ามันก็บอกไม่ถูกเหมือนกันว่ารู้สึกยังไง

สำหรับเรา ซึ่งไม่เคยเป็นแม่คน ก็ยังไม่รู้ว่าสำหรับคนเป็นแม่ ไอ้คำว่าเสียสละเนี่ยะเราจะมีมากเท่ากับแม่คนหนึ่งมีให้ลูกของเธอรึเปล่า

คำว่าเสียสละสำหรับเรา ตอนนี้พูดตรงๆว่าเราไม่มั่นใจเหมือนกันว่าถ้าเจอเหตุการณ์ที่มันต้องเสีย เราจะยอมเสียมันได้มากแค่ไหน

แต่ว่า ไม่รู้ทำไมนะ กับคนที่ขึ้นชื่อว่าแม่ เรากลับมั่นใจว่าถ้าหากจะต้องเสียสิ่งสำคัญสิ่งหนึ่งกับชีวิตของลูกตัวเอง คนที่ขึ้นชื่อว่าแม่คงจะไม่ลังเล ถ้าสิ่งนั้นมันคือสิ่งที่ดีที่สุดของลูก

-------------------------------------------------------------------------------------------

วันแม่ปีนี้เราก็คุยกับแม่ล่วงหน้า

เม่า-แม่ปีนี้เม่าไม่ได้ทำดอกมะลิให้แม่นะ

แม่-ไม่ได้ ต้องทำ

เม่า- ทำไมอ่ะ แม่ แม่ไม่เคยได้ยินเหรอ ความรักมันมอบกันด้วยใจ สิ่งของมันน่ะของนอกกาย

แม่- เออ เรื่องนั้นน่ะรู้ แต่ก็จะเอาดอกมะลิอยู่ดี

เม่า-แล้วแม่จะเอาไปทำไม กินก็ไม่ได้ เอาอย่างอื่นดีมั้ย พวกของกินไม่ก็สมุดเล่มใหม่

แม่- เอ้อ ไม่เอาอ่ะ จะเอาดอกมะลิ

เม่า-ก็บอกว่าเอาไปก็เปลืองกระดาษทิชชู เอาอย่างอื่นดีกว่า

แม่- มันกินไม่ได้ก็จริง แต่มันเอาไปอวดที่โรงเรียนได้โว้ย ว่าลูกทำให้

***สุดท้ายเลยมาแอบทำดอกมะลิ ด้วยการบังคับของแม่ จะทำเป็นลืมก็ไม่ได้แม่เล่นพูดทุกวัน "จะเอาดอกมะลิ","เมื่อไหร่ดอกมะลิจะมาถึงแม่ซักที่" และอีก บลาๆๆๆ

นี่ถือว่าแม่ขอนะเลยจัดให้ ทีคราวก่อนทำไปก็วางไว้ที่ตู้แค่นั้น เฮ้อ เกิดมาไม่เคยเจอแม่ที่ไหนขอดอกมะลิจากลูกโจ้งๆอย่างนี้ คงมีแต่แม่ชั้นมั้งเนี่ยะ

edit @ 10 Aug 2008 22:31:53 by [-เม่าอึ่ง-]

edit @ 12 Aug 2008 14:26:30 by [-เม่าอึ่ง-]

Tags: วันแม่, แผ่นดินไหว, แม่7 Comments

เป็นเรื่องราวที่สะเทือนใจ เเต่ในขณะเดียวกันก็ได้รู้สึกว่าไม่มีความรักไหนจะยิ่งใหญ่กว่ารักของเเม่

ส่วนเรื่องน่ารักระหว่างคุณเม่ากับคุณเเม่ เป็นอะไรที่อ่านเเล้วรู้สึกอบอุ่นดีค่ะ^ ^