mao_bullfrog [-เม่าอึ่ง-]

     บางคนอาจได้อ่านเอนทรีก่อนหน้านี้ของบลอกเราไปบ้างแล้ว อาจจะพอทราบถึงคุณลักษณะของท่านแม่เราบ้าง

     และในวันนี้เราก็เห็ฯว่าช่างเป็นฤกษ์งามยามดีเสียนี่กระไร เนื่องจากอยากอัพบลอก เพราะหลังจากนี้กลัวไร้โอกาสมาอัพอีก เนื่องจากติดภาระกิจต้องไปทัวร์สุโขทัยอันเป็นบ้านเกิดของตระกูลของเรา บวกกับเจอเหตุการณ์ที่ต้องได้อึ้งกับท่านแม่ผู้น่ารักของเรา

     ซึ่งนั่นก็ทำให้เราอดใจไม่ไหวจนต้องพิมพ์เอนทรี่นี้ขึ้นมา

      บอกตามตรงรู้สึกดีนะที่แม่ไม่รู้ว่าเรามีบลอก เพราะไม่งั้นงานเข้าชัวร์

      อะแฮ่มๆ งั้นเรามาเริ่มกันเลย ขอบอกไว้ก่อนนี่คือเอนทรี่ที่เชิดชูเกียรติท่านแม่ ไม่ใช่การเผาแต่อย่างใด ทุกตอนอาจมีใส่ไข่ใส่นมบ้าง แต่ล้วนแล้วมาจากเค้าโครงเรื่องจริง

       ถามหน่อย เคยมีใครมีความรู้สึกมั้ยว่า แม่เรานี่ไม่เหมือนใครจริงๆ

       สำหรับเราแล้ว เหมือนความรู้สึกนี้จะเติมเครื่องหมายซ้ำคำซัก 10 -20 ตัวได้ในรอบสัปดาห์

      แม่เราเนี่ยะเป็นพวกอุดมการณ์สูงนะ เรื่องสิทธิเสรีภาพ อย่าได้มีใครมาละเมิดของแก ไม่งั้นแกเอาตาย แกว่าแกมีเส้นสายใหญ่ พอเราถามว่า ไหนล่ะเส้นแม่ แกก็ตอบมาอย่างภาคภูมิใจว่า แกมีเส้นเป็นน้องของครูใหญ่ใน รร. แห่งหนึ่งในสุโขทัย

      ใหญ่มากค่ะคุณแม่ เม่าไม่เถียง

      แม่เป็นประเภทที่ว่ายิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ ทุกอย่างที่ทั้งพ่อและลูกห้ามแม่ก็มักจะขัดคำสั่งเสมอ

พ่อ - นี่ น้ำแกงนั่นน่ะ หมามันไม่กินนะ อย่าเอาไปให้มันล่ะ

แม่ - อืมๆ รู้แล้วน่า แต่ทำไมมันไม่กินล่ะ อร่อยออก

พ่อ - น่าๆ มันไม่กินแล้วก็อย่าไปให้มันละกัน

...ซักพัก...

เม่า - แม่ทำอะไรน่ะ

(กำลังนั่งยองๆเก็บอะไรซักอย่าง)

แม่ - ชู่ว เบาๆสิเม่าเดี๋ยวพ่อเค้าก็รู้หรอก ว่าแม่แอบเอาแกงให้หมากิน

เม่า - อ้าว ก็พ่อบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าหมามันไม่กิน

แม่ - แหะ แหะ ก็แค่อยากลองดูน่ะ

         เออนะแม่ฉัน เป็นซะได้อย่างนี้ ตอนนั้นใช่ว่าพพ่อจะไม่รู้นะ "โธ่ เม่าพ่อรู้แล้วล่ะว่าแม่เค้าแอบเอาให้หมา พอพ่อเอาขยะไปทิ้ง ตะหงิดใจว่าแม่เค้าต้องทำเลยเปิดดูเลยเจอซะจริงๆ นี่ล่ะแม่เรา"

          พ่อคงชินซะแล้ว เราว่านะ อยู่กันมาตั้งนาน คงรู้ไต๋หมดแล้ว

         แม่เราเนี่ยะตอนนอนจะมีอาวุธคู่ใจคือตุ๊กตาโดเรมอน ส่วนของเราก็เป็นตุ๊กตาเน่าๆและหมอนข้างที่ความยาวพอๆกับเรา แม่ได้ตอนที่ย้ายจากโรงเรียนเก่ามาโรงเรียนที่สอนปัจจุบัน รู้สึกจะได้จากนักเรียนนะ แม่เราชอบโดเรมอนมาก ตอนกลางคืนถ้าไม่มีโดเรมอนก็จะเริ่มกระวนกระวาย กระสับกระส่ายเหมือนเด็กโดนขัดใจ

แม่ - เม่า

เม่า - หือ?

แม่ - แม่ลืมโดเรมอนไว้ชั้นล่างอ่ะ

เม่า - ...

แม่ - ไปเอาให้หน่อยสิ (ตอนนั้นเห็นสายตาวิ้งๆมาเลยล่ะ แต่ตอนนั้นเราง่วงมากเลยตอบปัดไป)

เม่า - ไม่เอาไม่ได้เหรอแม่ ง่วง ขี้เกียจเดินลงไป

แม่ - หึ ก็แม่จะนอนไม่หลับนี่ถ้าไม่มีโดเรมอน

เม่า - เอาเหอะแม่ วันนี้นอนแบบไม่มีไปก่อนนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยไปเอาขึ้นมา

แม่ - (ทำเสียงเล็กๆ พูดออกมาเบา ด้วยน้พเสียงน้อยใจ) ก้แม่อยากได้นี่ แม่นอนไม่หลับนี่ ถ้าไม่มีโดเรมอน ไม่เอาก็ไม่เป็นไร อยากเป็นลูกอกตัญญูก็ไม่เป็นไร

       เอ้านั่น เอาแล้วไง แม่เริ่มเข้าสู่โหมด ข้าเป็นแม่บังเกิดเกล้า เอ็งเป็นลูกอกตัญญู แค่โดเรมอนแค่นี้ให้แม่ไม่ได้ เราเลยแบกตัวอันหนักอึ้ง จากกับหมอนข้างที่แสนสบายเวลาหนีบ ลงไปเอาโดเรมอนให้แม่ตอนเที่ยงคืน เอาวะ มันคงเทียบไม่ได้กับที่แม่ดูแลเราตอนเด็กๆ ยอมเค้าหน่อย

       พอท่านแม่ได้ปุ๊ปก็ร้องเย้ๆดีอกดีใจ แล้วเอาโดเรมอนไปกอดพร้อมกับหมอนข้างของเรา

       หมอนข้างของเรา

       หมอนข้างของเรา

      ไปอยู่ตรงหว่างขาแม่และโดเรมอนเรียบร้อย....จบข่าว

      วันนั้นเป็นเหตุการณ์ที่เราจำได้ไม่ลืมเลือน มันเป็นวันที่ท้องฟ้าแจ่มใสอากาศเป็นใจให้เราสามคน พ่อ แม่ ลูก มาเดินแถวตลาดแม่เหียะ พ่อเราลงไปซื้ออาหารแล้วถ้าจำไม่ผิดพ่อให้เรากับแม่ไปซื้อเบียร์ให้หน่อย

      เราก็รออยู่ในร้านของชำแม่ก็เข้าไปสั่งพี่ที่เป็นคนขาย พอดีกับที่แม่หันไปเห็นป้าที่เขียนว่า "ไม่ขายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ให้แก่เด็กอายุไม่ถึง 18 ปี"

แม่ - ตายแล้วหนู รอแปปนะลูก

พี่คนขาย - ทำไมครับ

แม่ - สงสัยต้องแสดงบัตรซะแล้ว เดี๋ยวเค้าไม่เชื่อว่าอายุถึง 18 แล้ว

      โอ้โห คุณแม่คะ เม่าล่ะเชื่อแม่เลย คุณแม่ช่างกล้า

       อย่างที่เล่ามา แม่เราชอบทำอะไรให้ได้เซอร์ไพรซ์กันทุกวันจริงๆ

       วันนั้นแม่เปิดอ่านนิตยสารเล่มหนึ่ง แล้วทุกคนคงนึกออกที่เค้ามีโฆษณาโหลดคลิปของน้องโบสุดเซ็กซี่ โหลดภาพชายหนุ่มเร่าร้อนกลางชายหาด อะไรๆประมาณนี้ ในนิตยสารหรือสิ่งพิมพ์บางประเภทใช่มั้ยคะ นั่นแหละ แม่เรากำลังอ่านๆนิตยสารอยู่ก็เกิดเห็นเข้าสะกิดเราแล้วบอก

แม่ - เฮ้อ ไอ้พวกนี้เมื่อไหร่มันจะหมดๆไปซักทีน้า บั่นทอนจิดใจมนุษย์ซะจริง ดูซิคนถ่ายๆไปได้ยังไง ดูยังมีหน้ามาขายให้โหลดอีก

เม่า - จริง แม่ น่าจะมีคนเขียนไปบอกพวกนิตยสารเรื่องโฆษณาประเภทนี้เนาะ

แม่ - อืม ๆ จริงๆ แย่จริงๆสังคมไทย เออ เม่าแล้วมันมีวิธีโหลดยังไงล่ะลูก

      อ่ะนะ นี่ล่ะค่ะแม่เดี้ยน

      เมื่อแม่เป็นครู แน่นอนแม่ก็ต้องประสบพบเจอกับเด็กนักเรียนบางคนที่ดื้อเกินเยียวยา แล้วยิ่งเดี๋ยวนี้เค้าห้ามตีเด็กกัน ตอนแรกบอกเลยแม่เครียดนะ ไม่รู้จะลงโทษยังไงให้หลาบจำ เพราะถ้าไม่ตีไอ้พวกทำผิดก็จะได้ใจไม่ปรับปรุง

      ด้วยความเป็นผู้มีอุดมการณ์สูงส่งแม่เลยพยายามสรรค์หานวัตกรรมใหม่เพื่อ นร. ที่รัก

       "เม่าๆ แม่จะโชว์อะไรนี่ (หยิบสันรายงานพลาสติกที่ชอบใช้กันน่ะค่ะ ) นี่นะเม่า เป็นนวัตกรรมใหม่สำหรับเด็ก นร. แม่ พกง่ายไม่ต้องถือให้เกะกะเหมือนไม้เรียน เวลาตีก็ให้ใช้ทำมือแบบขนมจีบ เวลาตีมันเจ็บแต่รับรองไม่เป็นรอย เยี่ยมมั้ยเม่า"

        เป็นครูที่ช่างหานวัตกรรมมาให้ นร. จริงๆ

       เรื่องสุดท้ายคงเป็นเรื่องความน่ารักของแม่ยามเมื่อไปห้าง

       เชื่อว่าคงมีแม่หลายคนเป็น อาการแบบนี้...

เม่า - แม่ วันนี้ต้องซื้อผ้าอนามัย สบู่ แปรงสีฟัน ยาสีฟัน น้ำยาล้างห้องน้ำ  อาหารหมา แล้วก็น้ำปลา 1 น้ำมัน 3 เดี๋ยวแม่ไป...

     คำพูดของเราหยุดไว้แค่นั้นเมื่อหันไปมองไม่เจอท่านแม่อยู่ด้านหลัง เราก็ เอ้ะ แม่ล่ะ แม่ไปไหน ซักพักพ่อก็มาสะกิด

เม่า - พ่อ แม่ไปไหนอ่ะ

พ่อ - (ไม่พูดอะไร นอกจากยิ้มๆแล้วชี้ไปที่โซนกระเป๋า)

     ภาพที่เห็นคือคุณแม่กำลังถือกระเป่าพลิกไปพลิกมา เอาสะพาบ้างแล้วก็เก็บไว้ที่เดิม เราก็รอซักพักแต่ไม่มีทีท่าว่าจะกลับมา พ่อกับเราเลยเดินไปหา แม่ก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆ แล้วทำสีหน้าน่าสงสารก่อนออดอ้อน

แม่ - น่านะ นิดนึงเอง แปปเดียวเท่านั้น พ่อกับลูกไปซื้อของก่อนแล้วเดี๋ยวแม่จะตามไป

    เรากับพ่อก็โอเคนะ ไปซื้อของต่อเสร็จคิดเงิน แล้วไปนั่งรอ

    เวลาผ่านไปเกือบ 1 ชั่วโมง

    เราเห็นแม่เดินออกมาแล้วทำท่าเหนื่อยๆเราก็เห็นว่าแม่ไปนานอย่างน้อยคงได้อะไรมาบ้าง

เม่า - แม่เป็ฯไง ได้อะไรบ้าง

แม่ - เฮ้อ ไอ้สวยก็สวยอยู่หรอก แต่ว่า แม่เสียดายเงินน่ะ เลยแค่เดินดูนิดหน่อย

    พ่อพูดเบาขึ้นมาว่า "นี่แค่เดินดูนิดหน่อยโดยไม่ได้อะไรยังเกือบชั่วโมง ถ้ามากหน่อยไม่เป็นวันรึไงฮะ"

   ก็เป็นแบบเดิม แม่ก็ได้แค่ยิ้มแหยๆส่งไป แต่ก็นะเรากับพ่อก็โกรธแม่ไม่ลงซักที