เกลียดอย่างไหน จะได้อย่างนั้น?

posted on 03 Jul 2009 21:02 by deraphy

สวัสดีทุกท่าน ไม่ได้เจอกันนานแล้ว หวังว่ายังคงไม่ลืมกันว่ามีบลอกนี้อยู่ในโลก อยากแจ้งให้ทราบว่า จขบ ไม่ได้ป่วยหรือล้มหายตายจากไปแต่อย่างใด เหตุผลที่ดองบลอกอย่างนี้มีเพียงแค่อะไรๆมันก็ไม่อำนวยไปซะหมด รวมถึงอุปสรรคสำคัญในการเขียนบลอกที่คนส่วนใหญ่ได้เจอคือ "ขี้เกียจ"

คราวนี้อะไรๆก็เป็นใจเลยมาทำให้บลอกหายเหงาและหง่าวกันซักหน่อย รวมถึงเจอเหตุการณ์ที่อยากเอาแบ่งปันให้ทุกคนได้ลองคิด วิเคราะห์ แยกแยะ อาจทำเป็นมายด์แมปปิ้งก็ได้(ถ้าต้องการ) ใครที่อยู่ ม.6 เหมือนเราถือวาเป็นการฝึกอีข้อสอบ GAT ละกัน (มันฝึกตรงไหนฟระ)

เริ่มเลยละกัน...

เคยได้ยินคำว่า "เกลียดอย่างไหน จะได้อย่างนั้น" มั้ย?

เป็นคำถามที่ทำให้ใครหลายคนคิดอยู่เหมือนกันใช่มั้ยล่ะ ว่ามันจะจริงเหรอ ซึ่งไม่รู้ว่าใครคิดยังไง แต่เราขอยืนยันว่าคำนี้มันเป็นจริงทุกประการ

หมอเม่าขอฟันธง!

ไอ้เหตุที่มันทำให้คิดถึงเรื่องนี้ก็คือเรื่องเมื่อวันนั้น วันที่ 2/07/2552

ณ โรงเรียนชื่อดังมีพื้นที่ไม่มาก เด็กนักเรียนแต่งกายมอมๆ อยู่ตรงข้ามกับซอยสุเหร่า แห่งหนึ่ง

ขณะที่เด็กนักเรียนหญิง ม.ปลาย วัยไส(ไม่ได้เขียนผิด แต่เป็นวัยที่ รร คงยังให้ไสหัวไปไวๆซักที) เอาเป็นว่าคือเรานั่นเองกำลังนั่งคุยอย่างสนุกสนานกับรุ่นน้องคนหนึ่งใน รร อยู่ๆก็เห็นเพื่อนของเราคนหนึ่งเดินมา

เรา- อ้าววุ้นลงมาแล้วเหรอ แสดงว่าเลิกเล่นแล้วอ่ะดิ

นังวุ้น- (แก้ตัวซักอย่างจำไม่ได้)

แล้วุ้นก็มานั่งข้างเรา แต่เหมือนวุ้นจะมีพลังอะไรบางอย่างทำให้อาการท้องเสียของเราเริ่มแผลงฤทธิ์ ความจริงวันนี้เป็นวันที่อารมณ์ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เพราะปวดท้อง แต่มันไม่ถ่าย พูดง่ายๆคือท้องผูก

ให้เลือกท้องผูกจนตายกับท้องเสียจนตายของเราขอท้องเสียจนตายดีกว่า

มาต่อๆ เมื่อรู้ว่าคงทนต่อไปไม่ไหวแล้วเลยตัดสิงใจเดินเอาขาสั้นๆแบกตัวอ้วนๆกลับมาใน รร แล้วรีบวิ่งจู๊ดเข้าห้องน้ำทันที

ไม่อยากจะอวดว่ามันเป็นช่วงเวลาแห่งความสุขจริงๆนะ

แต่ว่า...

เราก็เริ่มรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังจับจ้องที่เราอยู่

ใจคอชักไม่ดีแล้วล่ะตอนนั้น มันมีลางสังหรณ์แปลกๆอ่ะ เริ่มหันซ้าย หันขวา มองไปตามพื้น เอ๊ะ...ก็ไม่มีนี่หว่า

เราคงคิดมากไปเองแหละ

เราก็ลุกขึ้นสำรวจร่างกายพร้อมกดชักโครก แต่ว่า...

เรายังสัมผัสได้ถึงอะไรซักอย่างที่อยู่บริเวณนั้น แล้วอะไรบางอย่างก็บอกเราให้แหงนหน้ามองบนฝ้าด้านบน แล้วเราก็สบถออกมาอย่าลืมตัว

เรา- กูว่าแล้วเชียว

โอ้ว แม่เจ้าแมงสาปรุ่นเอ๊าะสียังเป็นน้ำตาลอ่อนๆออกส้ม เกาะอยู่ตรงฝ้าเพดานส่งยิ้มหราพร้อมโบกสะบัดหนวดน้อยๆไปมาอย่างพยายามทักทาย

กว่าจะเคลื่อนย้ายตัวเองออกมาได้นี่แทบตาย กลัวพ่อเจ้าประคุณจะบินมาหาแย่

พูดแล้วขนลุก ที่สำคัญมันไม่ใช่ครั้งแรก เรามักจะมีความรู้สึกถึงไอ้แมงสาปนี้อยู่บ่อยๆ

อย่างครั้งก่อน นั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้อง รู้สึกแปลกๆยังไงไม่รู้ เหมือนมันมีอะไรซักอย่างเคลื่อนไหว เลยหันหลังไปดู

เรา-...

เหมือนเค้าจะพยายามทักทายแล้วบ่งบอกว่ามีเค้าอยู่เลยพยามโบกสะบัดหนวดเต็มที่ พร้อมขยับไปขยับมา เดินวนเป็นวงกลมรอบๆผ้าห่มขนหนูที่เราใช้ห่มเป็นประจำ อย่างแสดงความเป็นเจ้าของ

ให้ตายเหอะ ไอ้ตัวนี้เป็นตัวเมียแน่ๆสาบานพุงโตเหมือนหอบไข่ไว้เป็นร้อย และที่แน่ๆคงไม่ใช่เอ๊าะๆแล้วเพราะตัวดำ

เมี่ยมซะไม่มี

ไม่ได้ชอบฆ่าสัตว์ตัดชีวิตหรอกนะ แต่เห็นอย่างนี้ก็อดไม่ได้วิ่งไปคว้าใบกอนเขียว สูตรแรงสุดมาทันที ปัดๆลงจาเตียงซะหน่อยและ...

ฟืด.... ดับอนาถด้วยท่าฮิตฮอตแห่งปี หงายโชว์พุงและขนตรงปลายตูด

สัพเพสัพตา ขอโทษจริงๆ เราทนไม่ด้ายยยย แล้วจะกรวดน้ำไปให้นะตัว

ไม่รู้ใครเป็นพวกมีลางสังหรณ์แบบนี้บ้างรึเปล่า แต่ให้เลือกให้ลืมๆไปบ้างก็ได้ท่าจะดีที่สุด

ใครบ้างล่ะอยากจะรับรู้ถึงสายตาของพ่อ/แม่แมงสาปน้อยที่มองมา ไม่ใช่แค่แมงสาป อะไรก็ตามที่เราเกลียดหรือกลัว คงไม่มีใครอยากให้มันมาอยู่ใกล้หรอกใช่ม้า

ป.ล.1 ช่วงนี้รู้สึกเหนื่อยมากๆ อ่านอะไรไปเข้าหัวบ้างหรือไม่ก็ไม่แน่ใจ เบลอมาก

ป.ล.2 เข้าเดือนเกิดตัวเองแล้ว รู้สึกดีจัง ชีวิตผ่านอะไรมาพอสมควรแฮะ

ป.ล.3 ความจริงควรจะดีใจกว่านี้ที่ถึงวันเกิดแต่ ไม่รู้มันพกความซวยอะไรมาวันเกิดดันตรงกับวันสอบ GAT-PAT พอดี (สอบได้สอบดีจริงๆบ้านเมืองนี้)

edit @ 3 Jul 2009 22:37:52 by [-เม่าอึ่ง-]