สวัสดีอีกครั้งค่ะ ทุกคน ^^

       ไม่ได้เจอกันนานแค่ไหนแล้วนะ เห่อๆ เกือบเดือนได้มั้ง

       หลายคนก็คงรู้แล้วว่าเม่าหายไปไหนเนาะ ชีวิตช่วงนี้ค่อนข้างวุ่นวายแหละ ไม่ใช่เพราะมหาลัยหรืออะไร แต่คงเป็นเพราะตัวเราเอง

       ด้วยความที่ตอนนี้อะไรๆก็ใหม่ไปหมด ทุกอย่างเลยค่อนข้างวุ่นวายมาก คนอื่นๆเป็นอย่างเม่าบ้างรึเปล่า

       แต่ตอนนี้แฮปปี้ดี้ด๊าดีทุกอย่าง

       ดีๆจริงๆ ไม่ได้มัว เม่ารู้สึกว่าตัวเองทำอะไรหลายอย่างเป็นขึ้น อดทนมากขึ้น รวมถึงขยันขึ้น(บ้างเล็กน้อย) เพราะเวลาที่นี่มีจำกัด รวมทั้งทรัพยากรเองก็มีจำกัดด้วย ตอนแรกก็แอบช็อตบ้างเหมือนกัน

แต่ตอนนี้โอเคทุกอย่างแล้ว

       รู้สึกว่าการใช้ชีวิตที่นี่ก็สนุกดี รื่นเริง สนุกสนาน เศร้าบ้างบางครั้งเพราะคิดถึงบ้านมากๆ แต่สุดท้ายตอนนี้เม่าอยู่ในอาการทรงตัวจนถึงพีคที่สุด

        มันไม่ได้เหมือนชีวิตในโรงเรียนปกติ มันคือแบบจำลองหมู่บ้านเล็กๆที่เราจะต้องลองอยู่กับมันดูถึงจะรู้ว่าเป็นยังไง

        ตอนแรกยอมรับว่าคิดถึงบ้านมาก มาก ถึงมากที่สุด ไม่กล้าแม้แต่จะกดเบอร์โทรหาพ่อแม่ เพราะรู้ว่าถ้าวันนั้นเกิดโทรไปก็คงได้คิดถึงกันอีกหลายวัน เศร้าไม่หยุด

        สิริรวมแล้วอยู่โดยไม่ยอมโทรกลับบ้านเลยเกือบ 2 อาทิตย์

        พอเริ่มเข้าที่ตอนนี้ก็โทรคุยกันได้แล้ว เล่าให้แม่ฟังด้วยว่าที่ไม่โทรหาเพราะอะไร แม่ก็เข้าใจ บอกว่าดีแล้ว พ่อกับม่ก็คงจะพอเดาๆออกอยู่เหมือนกัน เพราะก็ไม่โทรมาหาเหมือนกัน

         พ่อกับแม่บอกว่า รอให้เราพร้อมก่อน แล้วคิดว่าเดี๋ยวก็คงติดต่อมาเอง

        แล้วตอนนี้เม่าก็พร้อมมากขึ้นแล้วล่ะ

         รู้สึกสนุกกับชีวิต ตื่นเต้นกับอะไรหลายๆอย่าง แต่มันก็ไม่ได้เลวร้ายเลย ตอนนี้อาจจะกำลังทรงตัวได้อยู่ถึงได้กล้าพูดอย่างนี้ แต่เม่าก็คิดว่าตัวเองโอเคกับชีวิตที่นี่นะ

        เม่าว่าตัวเองโชคดีกว่าเพื่อนบางคนซะอีกที่บ้านอยู่ไกลมาก อยากกัลบ อยากเจอหน้าพ่อแม่ก็ทำไม่ได้ พ่อแม่เม่าอยู่แค่นี้เองทำไมถึงต้องฟูมฟายให้มากมาย

       อย่างว่า ชีวิตยังอีกยาวไกล ยังมีอะไรใหม่ๆอีกเยอะ

      อยู่ที่นี่รู้ซึ้งกับคำว่าน้ำตาไม่ช่วยอะไรเลย ทำไมต้องเศร้าในเมื่อก็รู้ๆอยู่แล้วว่ามันเป็นอย่างนี้ มาสนุกและยอมรับมันดีกว่า จิตใจจะได้เบิกบาน ที่นี่มีอะไรหลายๆอย่างที่แอบซ่อนไว้ให้เราค้นหามากมายเลยล่ะ

       ต่อให้คนที่ทำอะไรไม่เป็นเลยมาก่อน เชื่อเหอะที่นี่จะทำให้คุณอยู่ได้

       สิ่งสำคัญคือ เชื่อตัวคุณเอง อดทน พยายามเรียนรู้ และยิ้มรับกับมัน 

      สุดท้ายแล้วคงต้องบอว่าคงอีกพักใหญ่ๆกว่าจะได้มาอัพอีก ใจจริงอยากอัพบลอกอะไรซักอย่างใจจะขาด แต่อะไรหลายๆอย่างไม่อำนวยเลยลัลล้าอยู่ไปวันๆละกัน

        ขอให้ทุกคนแฮปปี้ดี๊ด๊าเหมือนกันนนะ บ๊ายบาย

ป.ล. งานคอนเสิร์ตที่มอมันส์มากกกกกก ค่ะ  จัดอีกๆๆๆๆๆๆ เอา sixty miles มาอีกๆอยากดู

Comment

Comment:

Tweet

สวัสดีจ้าเม่า
(เหมือนเมื่อกี้เรานั่งกินขนมด้วยกันอยู่)sad smile

ห้องข้างกันมันส์เหลือหลาย

เม่าเหงาก็มาห้องฟานะ เพราะฟาก็เหงาเหมือนกัน
เลยฉุดแมวดำข้างล่างหอมาไว้ในห้อง

ชีวิตใน ม. ของฟาอย่างเร่งรีบเลย เราต้องทำทุกอย่างด้วยตัวเอง ซักผ้า รีดผ้า กวาดห้อง เอาขยะไปทิ้งฯลฯ

กลับบ้านไปฟาคงทำทุกอย่างได้เองโดยไม่ต้องมีใครมาสั่งแล้วแหละbig smile

#3 By [:[MoNofaA~]:] on 2010-06-02 21:21

เราอยู่ได้สามวันแล้วล่ะ!!!

เศร้าแค่ก่อนมา แบบว่าไม่อยากออกบ้านมาเลย

วันแรกรู้สึกไม่พร้อมมากๆ

ตอนนี้เริ่มๆชินแล้ว (โดยเฉพาะวันพุธเราเรียนซะไม่มีเวลาคิดถึงบ้านเลย)

เราไม่รู้ว่าเม่าว่างตอนไหนมั่งง่ะ มาหาเค้าบ้างนะ

#2 By SAMMON on 2010-06-02 19:58

ซิกส์ตี้ไมล์ ว้าวววว ชอบเพลง เวทมนต์อ่ะครับ
มีรูปมั้ยอ่ะครับ big smile

#1 By Mr.P on 2010-06-02 19:58